استراتژی های آینده سبز تهران از اصطلاح حناچی | دستور کار های تبدیل شکل ساختار دهکده

بوسیله گزارش همشهری آنلاین به نقل از از مرکز ارتباطات و امور بین الملل شهرداری تهران، فاتح حناچی روز دوشنبه تو مراسم آنلاین اختتامیه دنده جهانی آیزوکارپ، با اشاره به اینکه صد بیستم قرن سوخت های فسیلی و موتور بود، گفت: میراث این دوران تو شهرهای تحت سلطه نفت و سیاست های توسعه عمرانی هنوز به روشنی سزاوار سرزنش مشاهده است اما اثرات این دادرسی و رویکرد عزب محدود بوسیله کیفیت فضایی-فیزیکی نیست و تأثیرات منفی استفاده بیش از اندازه از سوخت های فسیلی، بی تردید در زندگی شهری روزانه قابل توجه است.

وی ادامه داد: پروگرام ریزی برای شهرها داخل حوالی «پسانفت» به تغییر در تفکر و نگرش زیست محیطی، پروگرام ریزی خلقت پایه و بهینه سازی استیل تاسیس وساز و تدوین استانداردهای جدید برای مقابله با تغییرات اقلیمی نیاز دارد.

به گفته حناچی، در این بین، برنامه ریزان و مدیران شهری باید ساختارهای انعطاف ناپذیر، تغییرات آب و هوایی، ماهیت محدود سوخت های فسیلی، فساد های مالی و سیستمی جهانی در شهرهای پسانفت را مطالعه کنند و خیر عزب بافتن شهر بلکه قضیه تغییرات اجتماعی را نیز همواره درون رویت داشته باشند.

شهردار تهران در بخش دیگری از اظهارات خود گفت: در کلانشهر تهران که بیست وچهارمین خانه دادن پرجمعیت جهان با ۹ میلیون شهروند است، طی سال های اخیر اقدامات مثبتی برای کاهش نقش و محوریت نفت به نشانی یک محرک اقتصادی، دیپلماتیک و شهری برداشته شده است اما با این وجود تا تحول شدن به یک ده نامتکی به نفت، طرز بسیاری داخل پیش خواهد وجود.

وی مداومت کرد: تهران با شعار «تهران، شهری برای همه» مانند بسیاری از شهرهای دیگر درون حال ترقی رویکردهای جدید تو زمینه برنامه ریزی شهری است تا بتواند با تغییر محاکمه های حکمرانی، شلنگ های مثبتی را بخاطر اجرای اهداف ترقی پایدار ۲۰۳۰ برداشته و برای شهروندان خود، آینده ای سبز و ایمن و سالم بسازد.

شهردار تهران خاطرنشان کرد: استراتژی های آینده سبز تهران محتوی پروگرام هایی بخاطر تبدیل شکل ساختار شهر از عموم تفکیک هوشمندانه کاربری ها و استفاده فزاینده از کاربری های ترکیبی و چندمنظوره، وارسی جهیز حمل ونقل شهری و ایجاد شبکه مبتنی کنار دوچرخه سواری و پیاده روی و حمل ونقل عمومی سبز، توسعه عمرانی قصبه با کاربرد از معماری سبز و جماز و شریک شدن دادن مردم با ساختن انگیزه های اقتصادی است.

از سال ۱۹۴۹ که به پیشنهاد پروفسور پائولرای آرژانتینی از دانشگاه بوینس آیرس، روز هشتم نوامبر هر سال به نشانی روز جهانی شهرسازی نامگذاری شد، هر ساله برنامه های مختلف و متعددی در ۴۰ ملک دنیا بوسیله قصد بازشناخت ضرورت های آگاهی بخشی نسبت به نقش علم شهرسازی در کیفیت بخشی به تمامی جوانب مادی و قشری ترقی شهری تو میان جمله جامعه و نیز متخصصان این مقدر شدن برگزار می شود.