۲۰ به شما!

تیمی که بخاطر دوچرخه فقره می کند؛ آویشن بیستی است. بگذارید از طرف تیمی بگویم که ۲۰ سال است با عشق و دلبستگی برای طفل و نوجوان کارمی کند. با حداقل ها، با دستمزد بسیار ناچیز، ولی شرافتمندانه و با خاطرجمعی امر می درنگ.

آویشن دوچرخه، در مدت ۲۰سال کلی مجله نگار، نویسنده، عکاس و گرافیست راهنمایی کرده است. درون ترازنامه ی او، آموزش بیش از ۲۵۳۹ روزنامه نگار  افتخاری ثبت شده است. یادمان باشد دوچرخه، فقط یک هفته مجله ی کاغذی نیست؛ پایگاهی بخاطر استعدادیابی نوجوانان فرع مند است. در این ۲۰ سال، صدها کارگاه هنری شعر، قصه، تصویرگری، روان شناسی و… در دوچرخه برگزار شده است. پادکست های گوناگونی تولید شده است. ۲۰سال پیش، بوسیله مدد استادی «فریدون عموزاده خلیلی» و «لیلا رستگار»، بهترین نویسندگان، نامه نگاران و گرافیست ها گرد هم آمدند و پایه های این ارگان را ریختند. ۱۰سال بعد «مناف یحیی پور» همان نحو را هنگام کرد و حالا یک سال و نیم است که غلام  همراه دوستان عزیزم، این راه را  ادامه می دهیم. این مسیر هرروز سنگلاخی مرطوب شده؛ گرانی کاغذ و چاپ، مشکلات اقتصادی عجیبی را گریبان گیر همگی ی مؤسسات مطبوعاتی کرده است. اغتشاش کرونا هم بوده و رمق کثرت از مؤسسات را کشیده. اما آویشن دوچرخه هم چنان رکاب خورده…

علاوه پهلو اعطا کردن امتیاز ی ۲۰ به این تیم، باید به مؤسسه ی همشهری هم نمره ی ۲۰ داد. چرا؟  این مؤسسه با آینده نگری، سال های سال برروی نشریات کودک نوجوان سرمایه گذاری کرده است. کدام مؤسسه این عمده را درک کرده است، جز همشهری؟

اکنون که امروز من خانم معلم شده ام و هی دلم می خواهد به همه تشخیص بدهم، باید یک ۲۰ اندوه تقدیم نوجوانان عزیزی بکنم که این سال ها یار و یاور حرکت دورانی بوده اند. خیلی هایشان حالا بزرگ شده اند و ادیب و روزنامه نگارند و والا جناح و پر دوچرخه را چه در تولید پیغام برای دوچرخه و چه در تولید پادکست و ویدیو تو فضای آنلاین گرفته اند.

نمی دانم چرا درون این یادداشت حساسیت معلمی مرا وارسته نمی کند… دیگر کسی نمره ی  ۲۰ نمی خواهد؟!